دوره 15، شماره 4 - ( 2-1405 )
جلد 15 شماره 4 صفحات 118-102 |
برگشت به فهرست نسخه ها
استادیار،گروه روانشناسی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران
چکیده: (280 مشاهده)
زمینه :افراد دارای اختلال سوگ طولانی مدت با مجموعهای از آشفتگیهای قابل توجه در کارکردهای هیجانی، شناختی، درونفردی و بینفردی مواجه هستند.درمان متمرکز بر شفقت بهعنوان یکی از رویکردهای نوین و مبتنی بر شواهد، در بهبود پیامدهای روانشناختی این اختلال مورد توجه قرار گرفته است. اگرچه اثربخشی آن بر برخی متغیرهای مرتبط با سوگ بررسیشده است اما در مورد اثربخشی آن بر خودآگاهی هیجانی، خودگویی درونی و خودارزشمندی در زنان افراد مبتلا به اختلال سوگ طولانیمدت شکاف پژوهشی وجود دارد.
هدف:پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی درمان متمرکز بر شفقت بر خودآگاهی هیجانی، خودگویی درونی و خودارزشمندی در زنان مبتلا به اختلال سوگ طولانی انجام شد.روش بررسی: روش انجام پژوهش، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه معلمان زن دارای اختلال سوگ طولانی مدت شاغل در اداره آموزش و پرورش شهرستان قائمشهر بوده که به شیوه نمونه گیری هدفمند 30 نفر انتخاب و به صورت تصادفی ساده در 2 گروه 15 نفره آزمایش و کنترل گزینش شدند. ابزار گردآوری اطلاعات شامل پرسشنامه خودآگاهی هیجانی گرنت و همکاران (2002)، پرسشنامه خودگویی درونی برین تاپت و همکاران ( 2008)، پرسشنامه خودارزشمندی کروکر و همکاران ( 2003) ،مقیاس اختلال سوگ طولانی مدت ( PG-13-R) پریگرسون و همکاران(2021) و مصاحبه بالینی ساختار یافته برای اختلال سوگ طولانی مدت (SCIP) پریگرسو ن و همکاران (2022)و برای مداخله درمانی از درمان متمرکز بر شفقت (CFT) مبتنی بر طرح درمانی گیلبرت (2010) در 8 جلسه 90 دقیقهای استفاده شد. به منظور تجزیه و تحلیل دادههای پژوهش از شاخصهای آمار توصیفی (مانند میانگین و انحراف معیار) و آمار استنباطی تحلیل کوواریانس (MANCOVA) و داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS26 تحلیل شدند.
یافته ها: یافتهها نشان میدهد که نسبت F تحلیل کوواریانس یکراهه دو گروه آموزش و یک گروه کنترل در متغیرهای وابسته خودآگاهی هیجانی (55/49F=، 001/0≥ P)، خودگویی درونی مثبت (048/241F=،001/0≥P)، خودگویی درونی منفی (610/62F=، 001/0≥P) و خودارزشمندی (484/91F=، 001/≥P) بوده و این یافتهها بیانگر این بوده است که درمان متمرکز بر شفقت بر خودآگاهی هیجانی، خودگویی درونی و خودارزشمندی در زنان مبتلا به اختلال سوگ طولانی مدت تاثیر معناداری داشته است و همچنین با توجه به نمرات میانگین، این درمان بیشترین میزان اثرگذاری را بر متغیر خودگویی درونی مثبت داشته است.نتیجه گیری : درمان متمرکز بر شفقت بر خودآگاهی هیجانی، خودگویی درونی و خودارزشمندی در زنان مبتلا به اختلال سوگ طولانی مدت تاثیرداشته و استفاده از این رویکرد درمانی می تواند یک روش کارآمد برای کار با افراد دارای اختلال سوگ طولانی مدت باشد.
هدف:پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی درمان متمرکز بر شفقت بر خودآگاهی هیجانی، خودگویی درونی و خودارزشمندی در زنان مبتلا به اختلال سوگ طولانی انجام شد.روش بررسی: روش انجام پژوهش، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه معلمان زن دارای اختلال سوگ طولانی مدت شاغل در اداره آموزش و پرورش شهرستان قائمشهر بوده که به شیوه نمونه گیری هدفمند 30 نفر انتخاب و به صورت تصادفی ساده در 2 گروه 15 نفره آزمایش و کنترل گزینش شدند. ابزار گردآوری اطلاعات شامل پرسشنامه خودآگاهی هیجانی گرنت و همکاران (2002)، پرسشنامه خودگویی درونی برین تاپت و همکاران ( 2008)، پرسشنامه خودارزشمندی کروکر و همکاران ( 2003) ،مقیاس اختلال سوگ طولانی مدت ( PG-13-R) پریگرسون و همکاران(2021) و مصاحبه بالینی ساختار یافته برای اختلال سوگ طولانی مدت (SCIP) پریگرسو ن و همکاران (2022)و برای مداخله درمانی از درمان متمرکز بر شفقت (CFT) مبتنی بر طرح درمانی گیلبرت (2010) در 8 جلسه 90 دقیقهای استفاده شد. به منظور تجزیه و تحلیل دادههای پژوهش از شاخصهای آمار توصیفی (مانند میانگین و انحراف معیار) و آمار استنباطی تحلیل کوواریانس (MANCOVA) و داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS26 تحلیل شدند.
یافته ها: یافتهها نشان میدهد که نسبت F تحلیل کوواریانس یکراهه دو گروه آموزش و یک گروه کنترل در متغیرهای وابسته خودآگاهی هیجانی (55/49F=، 001/0≥ P)، خودگویی درونی مثبت (048/241F=،001/0≥P)، خودگویی درونی منفی (610/62F=، 001/0≥P) و خودارزشمندی (484/91F=، 001/≥P) بوده و این یافتهها بیانگر این بوده است که درمان متمرکز بر شفقت بر خودآگاهی هیجانی، خودگویی درونی و خودارزشمندی در زنان مبتلا به اختلال سوگ طولانی مدت تاثیر معناداری داشته است و همچنین با توجه به نمرات میانگین، این درمان بیشترین میزان اثرگذاری را بر متغیر خودگویی درونی مثبت داشته است.نتیجه گیری : درمان متمرکز بر شفقت بر خودآگاهی هیجانی، خودگویی درونی و خودارزشمندی در زنان مبتلا به اختلال سوگ طولانی مدت تاثیرداشته و استفاده از این رویکرد درمانی می تواند یک روش کارآمد برای کار با افراد دارای اختلال سوگ طولانی مدت باشد.
واژههای کلیدی: درمان متمرکز بر شفقت، خودآگاهی هیجانی، خودگویی درونی، خودارزشمندی، اختلال سوگ طولانی مدت
نوع مطالعه: پژوهشي-کامل |
موضوع مقاله:
روانشناسی
دریافت: 1404/8/7 | پذیرش: 1405/1/16 | انتشار: 1405/1/16
دریافت: 1404/8/7 | پذیرش: 1405/1/16 | انتشار: 1405/1/16
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |