سابقه و هدف: میوکاردیت در کودکان به دلیل علتهای ناهمگن و طیف وسیعی از تظاهرات بالینی آن همچنان یک چالش تشخیصی و درمانی باقی مانده است. این مرور، شواهد مربوط به پیشرفتها در تشخیص، ارزیابی و درمان میوکاردیت در کودکان از سال ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۵ را ترکیب میکند.
روشها: یک مرور نظاممند روایتی بر مطالعات منتشر شده بین سالهای ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۵ در پایگاههای داده اصلی از جمله پابمد، ساینس دایرکت و پروکوئست انجام شد. در مجموع، 50 مطالعه که معیارهای ورود را داشتند، در این بررسی گنجانده شدند.
نتایج: تحولی اساسی به سمت روشهای تشخیصی غیرتهاجمی مشاهده شده است. تصویربرداری رزونانس مغناطیسی قلب (CMR) با استفاده از معیارهای بهروز لیک لوئیس (۲۰۱۸) بهعنوان استاندارد طلایی غیرتهاجمی تثبیت شده است و دقت تشخیصی را به طور قابل توجهی بهبود میبخشد. اکوکاردیوگرافی اسپکلترکینگ برای شناسایی اختلالات زیر بالینی ارزشمند است. بیوپسی اندومیوکاردیال (EMB) اکنون به صورت انتخابی برای موارد پرخطر یا شدید محفوظ است تا روش سرکوب ایمنی هدفمند را هدایت کند. در زمینه درمان، مراقبتهای حمایتی اساسی است و استفاده از پشتیبانی گردش خون مکانیکی (MCS) در میوکاردیت برقآسا بسیار مهم است. اگرچه نقش تعدیلکنندههای سیستم ایمنی بحثبرانگیز است، اما شواهدی از اثربخشی ایمونوگلوبولین داخل وریدی (IVIG) و درمان هدفمند مبتنی بر بیوپسی وجود دارد. همهگیری کووید-۱۹ موارد جدیدی از جمله سندرم التهابی چند سیستمی (MIS-C) و میوکاردیت پس از واکسن را معرفی کرد که نیاز به رویکردهای مدیریتی متفاوتی دارند.
نتیجهگیری: مدیریت مدرن میوکاردیت کودکان نیاز به یک رویکرد چندوجهی و شخصیسازی شده دارد. ادغام تصویربرداری پیشرفته، استفاده انتخابی از EMB و استفاده به موقع از MCS کلید بهبود پیامد های بالینی است.
نوع مطالعه:
مروری |
موضوع مقاله:
قلب کودکان دریافت: 1404/10/20 | پذیرش: 1405/2/10 | انتشار: 1405/2/10