دوره 16، شماره 2 - ( 8-1405 )
جلد 16 شماره 2 صفحات 20-10 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Sameh F, Salehi Y, Khajeh M, Rad M. Factors Associated With Delirium in Mechanically Ventilated Pediatric Patients: Systematic Review. , Clin Exc. 2026; 16 (2) :10-20
URL: http://ce.mazums.ac.ir/article-1-975-fa.html
URL: http://ce.mazums.ac.ir/article-1-975-fa.html
سمعه فاطمه، صالحی یگانه، خواجه مهتاب، راد مصطفی. عوامل مرتبط با دلیریوم در کودکان تحت تهویه مکانیکی در بخش مراقبت‌های ویژه اطفال: یک مرور نظام‌مند. , تعالی بالینی. 1405; 16 (2) :10-20
مرکز تحقیقات سلامت سالمندان، دانشگاه علوم پزشکی سبزوار، سبزوار، ایران.
چکیده: (10 مشاهده)
مقدمه: دلیریوم از عوارض شایع و مهم در کودکان بستری در بخش مراقبت‌های ویژه، به‌ویژه بیماران تحت تهویه مکانیکی است و با پیامدهایی مانند افزایش طول بستری و اختلال در روند بهبودی همراه است. این مرور نظام‌مند با هدف تجمیع شواهد درباره عوامل خطر و عوامل مرتبط با بروز دلیریوم در کودکان تحت تهویه مکانیکی انجام شد.
روش کار: جست‌وجوی نظام‌مند در پایگاه‌های معتبر تا دسامبر ۲۰۲۵ انجام شد. مطالعات انگلیسی‌زبان مرتبط بررسی شدند. کیفیت مطالعات با چک‌لیست JBI ارزیابی و استخراج داده‌ها را دو پژوهشگر مستقل انجام دادند.
یافته‌ها: چهارده مطالعه، شامل ۷۳۶۰ کودک، وارد تحلیل شدند. ابزارهای ارزیابی دلیریوم شامل CAPD، pCAM-ICU و SOS-PD بود. بروز دلیریوم بین ۷/۷ تا ۸/83 درصد گزارش شد. با توجه به اینکه تمام کودکان واردشده در مطالعات تحت تهویه مکانیکی قرار داشتند، مدت طولانی‌تر تهویه مکانیکی (نه صرف حضور آن) از مهم‌ترین عوامل مرتبط با دلیریوم بود. سن کمتر، اختلالات عصبی یا تأخیر رشدی، شدت بیماری، عفونت‌ها، هیپوکسی و اختلالات متابولیک نیز با افزایش خطر دلیریوم همراه بودند. در حوزه درمان، بنزودیازپین‌ها شایع‌ترین پیش‌بینی‌کننده مستقل دلیریوم بود و در برخی مطالعات رابطه دوز ـ پاسخ گزارش شد. اپیوئیدها، سداسیون عمیق، مهار فیزیکی و بستری طولانی‌تر نیز با دلیریوم مرتبط بودند. دلیریوم با افزایش طول بستری و در برخی مطالعات با افزایش مرگ‌ومیر همراه بود.
نتیجه‌گیری: دلیریوم در کودکان تحت تهویه مکانیکی پدیده‌ای شایع و چندعاملی است. شناسایی عوامل خطر قابل‌اصلاح و اجرای مداخلات پیشگیرانه می‌تواند در کاهش بروز آن و بهبود پیامدهای بالینی مؤثر باشد.
روش کار: جست‌وجوی نظام‌مند در پایگاه‌های معتبر تا دسامبر ۲۰۲۵ انجام شد. مطالعات انگلیسی‌زبان مرتبط بررسی شدند. کیفیت مطالعات با چک‌لیست JBI ارزیابی و استخراج داده‌ها را دو پژوهشگر مستقل انجام دادند.
یافته‌ها: چهارده مطالعه، شامل ۷۳۶۰ کودک، وارد تحلیل شدند. ابزارهای ارزیابی دلیریوم شامل CAPD، pCAM-ICU و SOS-PD بود. بروز دلیریوم بین ۷/۷ تا ۸/83 درصد گزارش شد. با توجه به اینکه تمام کودکان واردشده در مطالعات تحت تهویه مکانیکی قرار داشتند، مدت طولانی‌تر تهویه مکانیکی (نه صرف حضور آن) از مهم‌ترین عوامل مرتبط با دلیریوم بود. سن کمتر، اختلالات عصبی یا تأخیر رشدی، شدت بیماری، عفونت‌ها، هیپوکسی و اختلالات متابولیک نیز با افزایش خطر دلیریوم همراه بودند. در حوزه درمان، بنزودیازپین‌ها شایع‌ترین پیش‌بینی‌کننده مستقل دلیریوم بود و در برخی مطالعات رابطه دوز ـ پاسخ گزارش شد. اپیوئیدها، سداسیون عمیق، مهار فیزیکی و بستری طولانی‌تر نیز با دلیریوم مرتبط بودند. دلیریوم با افزایش طول بستری و در برخی مطالعات با افزایش مرگ‌ومیر همراه بود.
نتیجه‌گیری: دلیریوم در کودکان تحت تهویه مکانیکی پدیده‌ای شایع و چندعاملی است. شناسایی عوامل خطر قابل‌اصلاح و اجرای مداخلات پیشگیرانه می‌تواند در کاهش بروز آن و بهبود پیامدهای بالینی مؤثر باشد.
واژه‌های کلیدی: دلیریوم، کودکان، تهویه مکانیکی، بخش مراقبت‌های ویژه اطفال، عوامل خطر، مرور سیستماتیک
نوع مطالعه: مروری |
موضوع مقاله:
بیماریهای کودکان
دریافت: 1405/5/3 | پذیرش: 1405/5/14 | انتشار: 1405/8/10
دریافت: 1405/5/3 | پذیرش: 1405/5/14 | انتشار: 1405/8/10
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
